|
BESCHERM JEZELF NIET TEGEN HET ONVERMOEDE. Sta op en wankel op een been, haal in de tijd die je verloor Met hinkstapsprongen in een zevenmijlslaars, Geen voet nog geplant in het graf dat je verliet. Daar waren spoken die geen geest hadden Die hersenschimmen waren en je verstond ze niet Wanneer zij boe riepen of ja en amen - juist De goede verstaander luistert slecht naar zichzelf. Nee, bescherm jezelf niet tegen het onvermoede. Vind geen vaste grond. Rust uit in greppels aan de zijde van de berg Waar de wind waait. De doden zullen er in fluisteren nieuwe verhalen En de levenden elkaars warmte zoeken. Cor Vos |