ijzige gedachten 1. In een fractie van een seconde werd de etymologie van «handschoenen» mij aanschouwelijk gemaakt. Een meisje diepte een paar sokken uit haar rugzak en gaf ze aan de verkleumde Portugese jongen. Hij trok de sokken over zijn handen. Uit alle hoeken van de wereld waren we gekomen, uit scheuren, spleten en spelonken verzameld in de vrieskou. ’s Avonds zoals alle 9.999 vorige avonden, spookten bête t.v.-programma’s door de living. Op het scherm verscheen de woordvoerster van de eenheidspolitie, de Noël Slangen in travestie. Een waterkanon waarmee honderden mensen, ondanks de extreme lage temperaturen werden natgespoten, werd in haar zoetgevooisde mondje moeiteloos omgetoverd tot een «sproeiwagen», als betrof het een gietertje waarmee de allerkleinsten zich op een zonnige namiddag op het gazon vermaken. Eén zin bleef me bij: "Als zij dan toch met alle geweld willen betogen vragen wij hen vriendelijk te vertrekken." Vooral de manier waarop dat soort zo allervriendelijkst vraagt doet het allerergste vrezen. Tegenwoordig spreekt men niet meer over Rijkswacht, maar over eenheidspolitie. Misschien was Einheidscommando of Sondercommando passender. In elk geval, de toestand is weer onder controle. "Tot zo, tot na de onderbreking." De betoging verliep kalm. Een kleine minderheid bleef van het begin tot het einde voor problemen zorgen. Tot op het laatst was er geen duidelijkheid over het te volgen parcours. Tot het bittere einde weigerde men de buitenlandse betogers slaapgelegenheid te geven. Medewerkers van onafhankelijke media werden geïntimideerd, administratief gearresteerd, videotapes afgenomen, camera’s in beslag genomen. Er werd gedreigd. Politielaarzen stampten twee meisjes recht de straal in van een sproeimachine... De werelhandelsorganisatie, de Navo, de ridders van de Europese Ronde Tafel… ze kunnen allemaal gerust zijn. Toch kon die dag niets ons enthousiasme temperen. We liepen ons warm in een mars op het koninklijk paleis in Laken. Halverwege liepen we verloren in een omleiding. Voor de overweldigende meerderheid is het koningshuis eerder een bron van amusement dan van irritatie. (Vandaag zijn de narren koning.) Als de zon het zwakst is verblindt zij het meest. 2. Een paar dagen later was het dan zover: voortaan was de rol van grootste schurkenstaat weggelegd voor Europa. Zoals luis, griep, of een vuile ziekte, was het EU-voorzitterschap overgegaan van de ene zak op de andere. Deze keer naar het land waar de rechtstreekse opvolger van Franco nog steeds aan het hoofd staat . I.p.v. Spanje hadden ze toch meteen Berlusconi kunnen nemen. De moordenaar van Genua, houdt de kranten, de televisie en de voetbalclubs stevig in zijn corrupte portefeuille. Daar kon Hitler alleen maar van dromen. Voor dit macaroni-gladde mediageboefte is het alle dagen karnaval : hij is verkleed in Mussolini. Waarom gaven ze het voorzitterschap dan niet aan Oostenrijk ? Oostenrijk - deze steenpuist ter grootte van een Alp-: wie jodelt daar nog om? Franco Oostenrijk, Spanje, Italië: de Verenigde Nazi’s van Europa… Soit. Misschien was het zoals die keer toen wij, op een zondag ergens na 11 september naar de hoofdstad kwamen in de ijdele hoop een oorlog vooralsnog af te wenden. Net op het moment in dat de betoging in Brussel afgelopen was begonnen de bombardementen op de Afghaanse windhonden. 3. Rimpeloos, als ijs, was alles verlopen. Het begin van de Neo-NEP: Nieuwe Economische Politiek. Het startschot voor het eerste Vijfjarenplan. De collectivisering van landbouw, de industrie, etc. De Grote Sprong Voorwaarts. Het jaar nul onder Keizer Neuro. Ik loop voorbij een fontein en vergaap mij aan de grillige constructie die de vrieslucht maakte van het voorheen nog klaterende water. Die eerste dagen was het alsof iedereen weer winkeltje speelde. Eurologische onkunde werd verstopt achter zelden vertoonde vriendelijkheid. Men nam terug tijd voor de klanten. Ongegeneerd traag telde men muntjes. Stalachtieten van ijs, intervallen diepgevroren in de tijd. Eén Euro is ongeveer 40 BEF ( ‘n mondvol) . Die scabreuze munteenheid blijf ik waarschijnlijk tot het einde van mijn dagen stiekem hanteren. Alles zal gedeeld of vermenigvuldigd worden door 40. Met de invoering van de euro zal het aantal miljonairs veertig keer kleiner worden. Vermoedelijk was deze decimering het uiteindelijke doel van de invoering van de eenheidsmunt. Nog sijpelt water uit de bevroren fontein. Mogelijk valt de mensen hun euro ook veertig keer sneller. Ze rollen vast veel vlugger uit de broekzakken. Dat mocht ik de voorbije dagen aan den lijve ondervinden als ik temidden van het feestgedruis dronken van geluk probeerde uit mijn kleren te sukkelen. Ach, wie zijn het die nu nog tegen dit prachtige continent zijn ? Een stel marginalen en dronkenlappen. Hoog tijd dat men die arresteert! Alleen stilstaand water bevriest. didi.deparis@chello.be Lees meer